W dzisiejszym odcinku...

Kiedyś, w czasie rozmowy o osiągnięciach współczesnej techniki, George Bernard Shaw powiedział:
- Teraz, gdy już nauczyliśmy się latać w powietrzu jak ptaki, pływać pod wodą jak ryby, brakuje nam tylko jednego: nauczyć się żyć na ziemi jak ludzie.

George Bernard Shaw

Witam po przerwie świąteczno-sylwestrowej i.. Mam pytanie. Dlaczego ludzkość jest tak okrutnie głupia..?
Nie zastanawiam się już nawet 'czy', ale bardziej 'dlaczego'. Skąd biorą się te wszystkie absurdalne zjawiska i zachowania naszego gatunku, jak to się stało, że popełniając błędy nie zdajemy sobie z tego sprawy, ale już przed nimi (i właściwie lekką chwilę po nich) - jesteśmy tak cudownie mądrzy, pewni i głęboko przekonani, że nie pozwolimy już sobie więcej na jakiekolwiek fiasko.
Obietnice.
Zacznę od tych noworocznych, zwanych postanowieniami - wobec nas samych. Klniemy się na wszelkie świętości, że zrobimy to, tamto i siamto, nie wyrządzimy więcej krzywdy nikomu; alkoholicy zarzekają się o trzeźwości, nieszczęśliwi o szczęściu, kobiety o znalezieniu drugiej połówki, mężczyźni o potencji, suki o wierności, chamy o przyzwoitości. I zwłaszcza pod koniec roku, to nasila się, gromadzi, a w związku z tym coraz więcej podobnych bzdetów wycieka - niczym pozostałości wymiocin po godzinie przy desce klozetowej - z ust tych wszystkich nędznych hipokrytów.
No i co? Co ma w sobie czas karnawału, że wyzwala, już na wstępie, ogromne pokłady kłamstw i pierdół? Spójrzmy w swe nadobne oczęta - jeżeli naprawdę komukolwiek zależy na poprawie swego losu, na miłości, dobrobycie i wszelkich mniej lub bardziej doczesnych kwestiach - to mógłby zacząć wprowadzać w życie owe boskie plany obojętnie jakiej godziny i jakiego dnia. Ot tak, po prostu. Bez różnicy - dlaczego. A tym bardziej przy jakiej okazji.
Ale ludzie nie lubią się wysilać, o nie - sądzą, że ten czas ma w sobie moc - siłę, której oni nie posiadają. Dlatego słabe tłumy lubią przyrzekać. Rozkoszują się tym. Święcie wierzą - jakby już wyczuwając przyszłość - że jeśli wypowiadają obietnicę noworoczną, nie złamią jej. Właśnie dlatego, iż została wypowiedziana w tym jakoby szczególnym dniu.
Gówno prawda.
Obietnice.
Jeśli jest się wiarygodną, rzeczową i konkretną personą - po kiego czorta te obiecanki-macanki? Mówisz, że zrobisz, robisz. Basta. Nie musisz łechtać sumienia swego i kogokolwiek innego. Mówisz, że nie zrobisz, nie robisz. Finito. Odczuwasz satysfakcje wtedy; dobre uczucie, które winno być podstawową częścią większości naszych dni - nie jest, dlaczego? No właśnie. Masz rację.
Inna sprawa, jeśli chcesz kłamać - wtedy jednak także należy stosować się wiernie do swych lichych cacanek. Historia wielokrotnie udowadniała z całą swą mocą, iż wystarczająco często powtarzana obłuda w końcu jawić się będzie, jako niezaprzeczalny fakt - rzekłbyś dogmat.
Kolejna sprawa. Te pieprzone optymistyczne myślenie życzeniowe. 'Będzie dobrze, będzie wspaniale, będzie bosko, ja Cię kręcę, naprawdę będzie extra, yueaaah, biitch!' - w kółko miętoląc ten sam śmierdzący slogan możesz w to uwierzyć - ale jakoś ta wiara nie za bardzo tknie się rzeczywistości. Podczas kiedy Ty będziesz powtarzać miliardowy raz, że 'jest cudnie!' - np. idąc na rozmowę kwalifikacyjną - ktoś inny w ten czas będzie rozważał wszelkie prawdopodobne opcje i pytania, a następnie konstruktywnie szukał na nie odpowiedzi - i go przyjmą, a Ty będziesz mógł dalej czynić dobrze swemu miałkiemu umysłowi, biadoląc 'następnym razem się uda, następnym razem..'.
Tja.
Dlatego tego pierwszego dnia, roku dwa tysiące dziesiątego, pragnę z całego serca, ażebyśmy stosunkowo gęsto odczuwali tę upragnioną satysfakcję (jak ta pani poniżej) z dzieła, jakim może być życie. Dlaczego piszę to dziś? A bo ja wiem? Nastrój.



Chwila. Czy ja tego chcę? A jeśli Twój cel, to mój ból, a Ty łakniesz cierpienia bliźniego - czy winienem pragnąć Twej radości z działania?
Niespecjalnie.
Dlatego kieruję te słowa dla ludzi przychylnych gatunkowi ludzkiemu.
Choć zdaje sobie sprawę, jak trudno być przyjaznym wrogowi.